Osoba wnioskująca o ten zasiłek powinna otrzymywać świadczenie (np. wynagrodzenie lub inny zasiłek), od którego odprowadzane są norweskie składki zus.. Prawo do zasiłku przysługuje też osobom prowadzącym działalność gospodarczą w Norwegii.
NAV (norweski urząd rozpatrujący wniosek o zasiłek opiekuńczy) może wymagać dokumentacji z zakładu ubezpieczeń społecznych innego kraju, która będzie potwierdzać okres ubezpieczenia. To co będzie uznane za okres ubezpieczenia (np. okres pracy, zamieszkania itd.) zależy od konkretnego państwa.
Okres otrzymywania zasiłku opiekuńczego to 11 miesięcy. O zasiłek trzeba się starać najpóźniej do 3 miesiące wstecz. Wysokość zasiłku wynosi 7500 NOK miesięcznie (stan na 03.2018).
Jeżeli o świadczenie ubiega się mężczyzna, to musi być on biologicznym ojcem dziecka. W przeciwnym przypadku należy najpierw zaadoptować dziecko. W przypadku adopcji dziecka przysługuje możliwość pobierania zasiłku opiekuńczego przez 11 miesięcy po zakończeniu okresu zasiłku rodzicielskiego (foreldrepenger). Wówczas zasiłek opiekuńczy można otrzymać do momentu gdy dziecko nie chodzi jeszcze do szkoły.
Od 1 lipca 2017 rodzic sprawujący opiekę nad dzieckiem (jeśli dziecko mieszka z dwojgiem rodziców, wtedy wymóg ten obejmuje oboje), aby otrzymać świadczenie, musi być członkiem systemu ubezpieczeń społecznych przez 5 lat przed złożeniem podania (ubezpieczenie w krajach EOG, w tym w Polsce, jest uwzględniane), co powinno się poświadczyć zaświadczeniem z odpowiedniej instytucji (potwierdzenie bycia ubezpieczonym w Norwegii lub w Polsce przez minimum 5 lat (np. potwierdzenie zamieszkiwania w Polsce przez 5 lat)).”